Που είσαι τώρα; Πίστεψες κάποτε σε μέρη μακρινά.   Παραμυθένιες ιστορίες κεντημένες από βελόνες χρυσαφιού   και κλωστή μεταξένια κυλούσαν από τα όμορφα σου χείλι, αφήνοντας ένα χαμόγελα σε κάποτε θλιμμένα πρόσωπα.  

 Που είσαι τώρα;   Σε ψάχνω παντού.   Μια ακτίνα του ήλιου της αυγής ακουμπάει κάθε μέρα το πρόσωπο μου καθώς κάνω τα δικά μου ταξίδια,  και θυμίζει το τρυφερό σου χάδι.   Ένα τραγούδι που παίζει, μοιάζει με κάτι που κάποτε ψιθύρισες, και ο άνεμος μήπως έκλεψε σήμερα το άρωμα σου;   

Πως χάνεσαι όταν όλη μου η ψυχή ψάχνει να σε βρει;

  Το χρώμα σου στάζει από τους τοίχους που έχτισα με τόσο προσοχή γύρω από μια ραγισμένη, πεταμένη καρδία, και το τελευταίο κομμάτι της μεταξένιας κλωστής το κράτησα γιατί πιστεύω στο αίσιο σου τέλος ... αλλά οι αναμνήσεις δεν αρκούν για τούτο το κορμί.   Το δικό μου παραμύθι ζητάει σάρκα και οστά για να ολοκληρωθεί ... που είσαι τώρα;      

Ναι, κλείνω πόρτες στην ζωή

Ναι, μου αρέσει η σιωπή

Και να χορεύω σε καρφιά

Δεν είναι για μένα απονιά

Μα δεν θ' ανοίξω την καρδιά

Έχει πονέσει αρκετά

Και ότι ζητήσεις να σου πω

Σε στέκια άλλων θα κρυφτώ

Τι κρύβει η ψυχή μου

Οι λέξεις που ζητώ

Θαμμένα στην αυλή μου

Στο χώμα που πατώ

Αν ήθελα να μάθεις

Δικά μου μυστικά

Θα σ' άφηνα να σκάψεις

Ακόμα πιο βαθιά

Μα θέλω να σε βλέπω

Μονάχα να γελάς

Τον πόνο δεν αντέχω

Κοντά σου να κρατάς

Ναι, λέω σε κάθε πρόκληση

Ναι, θα παλέψω την ζωή

Κι αν πέσω κάτω, θα σταθώ

Τίποτα δεν θα φοβηθώ

Μα δεν θ' αφήσω να φανεί

Ούτε θα δώσω αφορμή

Στα δάκρυα μου να με βρουν

Και ότι σ' αγάπησα να πουν

Τι κρύβει η ψυχή μου

Οι λέξεις που ζητώ

Θαμμένα στην αυλή μου

Στο χώμα που πατώ

Αν ήθελα να μάθεις

Δικά μου μυστικά

Θα σ' άφηνα να σκάψεις

Ακόμα πιο βαθιά

Μα θέλω να σε βλέπω

Μονάχα να γελάς

Τον πόνο δεν αντέχω

Κοντά σου να κρατάς

Δεν υπάρχει πια λύση για μας

Κάθε λέξη που φεύγει μια σφαίρα

Που χτυπάει στο βυθό της καρδιάς

Την ψυχή μου πετάει στον αέρα

Κάθε βλέμμα σου με συναντά

Και τον πόνο μου τρέφει με πάθος

Κι αν σ' αγάπησα κάποια φόρα

Το έχω κρύψει στου νου μου το βάθος

Αν φταίω εγώ που χάνεις τα όνειρα σου

Φεύγω τώρα από κοντά σου

Σβήσε με απ' την ζωή σου

Κάνε με ανάμνηση σου

Για μένα μόνο μη σε νοιάζει

Πόνος είναι θα περάσει

Και πως έζησα καλά μ' εσένα

Θα γίνει το γλυκό μου ψέμα

Αλλάζουμε σελίδα για εμάς

Ο δρόμος μας σημάδι του χρόνου

Τα φιλιά μας στιγμή της χαράς

Το τελευταίο η άκρη του πόνου

Αν φταίω εγώ που χάνεις τα όνειρα σου

Φεύγω τώρα από κοντά σου

Σβήσε με απ' την ζωή σου

Κάνε με ανάμνηση σου

Για μένα μόνο μη σε νοιάζει

Πόνος είναι θα περάσει

Και πως έζησα καλά μ' εσένα

Θα γίνει το γλυκό μου ψέμα

Ξέρω πως με έκρυψες
Στα πιο γλυκά φιλιά
Μέσα σου με κράτησες
Πριν φύγω μακριά

Ξέρω πως με φύλαξες
Στους αναστεναγμούς
Μέσα σου με λάτρεψες
Σαν όλους τους θεούς


Ξέρω για θυσίες
Του κόσμου δυσκολίες
Για θύματα μιας άτυχης ζωής
Μα πίστεψα σε σένα
Αλήθεια μου και ψέμα
Σε κράτησα για λίγο πριν χαθείς


Ξέρω πως με ένιωσες
Σαν δροσερό αεράκι
Μέσα σου δεν ξέχασες
Ψυχή μου, την αγάπη

Ξέρω για θυσίες
Του κόσμου δυσκολίες
Για θύματα μιας άτυχης ζωής
Μα πίστεψα σε σένα
Αλήθεια μου και ψέμα
Σε κράτησα για λίγο πριν χαθείς

Στον καθρέφτη να κοιτάς, και θα βλέπεις την μορφή μου

Εκεί στην σκοτεινή γωνιά του δρόμου

Άφησες ένα βράδυ τα σημάδια

Του εαυτού σου και από τη γέφυρα του χρόνου

Πέρασες, τα δυο σου χέρια άδεια

Τι ήσουνα, πια τώρα δεν πειράζει

Το χθες σου ένα βαγόνι στα σκοτάδια

Κι από μακριά κοιτάς την φλόγα να σκεπάζει

Όλα της ζωής σου τα καράβια

Όπως ξεκίνησες, έτσι βαδίζεις

Πάντα με όνειρα που δεν γκρεμίζεις

Και όσους συναντάς, κοιτάς να δώσεις

Κάποιον θα προσπερνάς, κάποιον θα σώσεις

Όπως γεννήθηκες, και τώρα μόνος

Μέσα στα μάτια σου γυρνάει ο χρόνος

Και μέσα στις σκιές, εκεί στην άκρη

Αφήνεις σιωπηλά ένα σου δάκρυ

Σ' αυτή τη σκοτεινή γωνιά του χρόνου

Άφησες τα πιο γλυκά σου χάδια

Μια μελωδία κλείνει τις πληγές του πόνου

Λάμπουνε τ' αστέρια σου τα βράδια

Που ήσουνα δεν έχει σημασία

Ρωτάνε όλοι για το βλέμμα μες στα μάτια

Μα για να ζήσεις μια καινούργια ιστορία

Κρύβεις της ψυχής σου τα κομμάτια

Όπως ξεκίνησες, έτσι βαδίζεις

Πάντα με όνειρα που δεν γκρεμίζεις

Και όσους συναντάς, κοιτάς να δώσεις

Κάποιον θα προσπερνάς, κάποιον θα σώσεις

Όπως γεννήθηκες, και τώρα μόνος

Μέσα στα μάτια σου γυρνάει ο χρόνος

Και μέσα στις σκιές, εκεί στην άκρη

Αφήνεις σιωπηλά ένα σου δάκρυ

Παραμιλώ

Και κάθε λέξη που φεύγει

Την ανάσα μου κλέβει

Και σωπαίνω

Και προσπαθώ

Κάθε βράδυ μου λείπεις

Την καρδιά εγκαταλείπεις

Και πεθαίνω

Για να σε βρω

Παίρνω τ' αστέρια αγκαλιά

Μήπως σε δω

Για ακόμα μια φορά

Μα δεν μπορώ

Να κλέψω το φιλί σου

Αδυνατώ

Ν' αντέξω τη σιωπή μου

Αχ μια φορά να περάσει το σκοτάδι

Το σ' αγαπώ σου στείλε να με καίει το βράδυ

Σ' αναζητώ

Μέσα στα φώτα της νύχτας

Σε μια πόλη της πίκρας

Και παλεύω

Να σε βρω

Όμως πάντα θα κρύβω

Στην ψυχή μου που κλείνω

Πως σε θέλω

Για να σε βρω

Παίρνω τ' αστέρια αγκαλιά

Μήπως σε δω

Για ακόμα μια φορά

Μα δεν μπορώ

Να κλέψω το φιλί σου

Αδυνατώ

Ν' αντέξω τη σιωπή μου

Με τα φτερά που μου ανοίγεις ας πετάμε

Μα να σου πω πως σ' αγαπώ εγώ ..... φοβάμαι

Ένα σου χάδι ποτέ δεν φτάνει
Το γέλιο σου πάντα ποθώ
Μια λέξη σου μόνο τον πόνο κάνει
Να μοιάζει ασήμαντο

Οι ώρες κοντά σου ποτέ πολλές
Μέσα μου μόνο βαδίζεις
Μαζί σου θα ζούσα χίλιες ζωές
Μα μια δεν μου χαρίζεις

Δεν είμαι σαν τις άλλες σου αγάπες
Γιατί έμαθα πολύ νωρίς
Να ζω στα περιθώρια, στις άκρες
Της δικής σου της ζωής
Περνώ στις γειτονιές που σε γνωρίζουν
Μα δεν ρωτώ αν σ' έχουν δει
Δεν είμαι σαν τις άλλες σου αγάπες
Γιατί μ' έκανες μοναδική

Ένα φιλί σου, μικρό, κλεμμένο
Ο αέρας στα χείλι ακουμπά
Κάθε μου βράδυ σε περιμένω
Ν' ανθίσει η καρδιά

Τα όνειρα μέσα μου δεν τελειώνουν
Και εσύ μακριά πως να δεις
Τα λόγια σου που με γλιτώνουν
Με τον ήλιο της αυγής

Δεν είμαι σαν τις άλλες σου αγάπες
Γιατί έμαθα πολύ νωρίς
Να ζω στα περιθώρια, στις άκρες
Της δικής σου της ζωής
Περνώ στις γειτονιές που σε γνωρίζουν
Μα δεν ρωτώ αν σ' έχουν δει
Δεν είμαι σαν τις άλλες σου αγάπες
Γιατί μ' έκανες μοναδική

Προσπαθώ να μη δείξω
Κι απ' όλους να κρύψω
Πως μου λείπεις και πόσο πονώ
Σε γλυκό όνειρο μου
Κλείνω το βάσανο μου
Κάθε βράδυ να το επισκεφτώ

Κι εκεί τραγουδάω το δικό μου σκοπό
Μια μπαλάντα που εσένα θυμίζει
Στα δυο μου τα χέρια εγώ σε κρατώ
Το φεγγάρι ψηλά σε φωτίζει

Κι εκεί ξενυχτάω στης νύχτας το φως
Παλεύω μ' αυτό που χει μείνει
Μια φωνή γνωστή και ένας καημός
Μα η αυγή το όνειρο σβήνει

Προσπαθώ να μην κλάψω
Και να μην φωνάξω
Που σε χάνω να μην λυπηθώ
Μα ήσουν το φως μου
Ήσουν ο άνθρωπος μου
Αν ξεχάσω δεν θέλω να ζω

Κι γι' αυτό τραγουδάω το δικό μου σκοπό
Μια μπαλάντα που εσένα θυμίζει
Στα δυο μου τα χέρια εγώ σε κρατώ
Το φεγγάρι ψηλά σε φωτίζει

Κι γι' αυτό ξενυχτάω στης νύχτας το φως
Παλεύω μ' αυτό που χει μείνει
Μια φωνή γνωστή και ένας καημός
Μα η αυγή το όνειρο σβήνει